Υποθέτω, ότι η λογική του ομίλου, έχει να κάνει με την απόδοση των ματς.
Παράδειγμα: Αν αντί για 2 ματς του 1,30 που μας δίνουν τελική απόδοση 1,69, είχαμε ένα ματς του 1,70, είναι το ίδιο από πλευράς δημιουργίας συνδυασμών και στόχου, δηλαδή να πιαστούν όλα τα ματς κάθε ομίλου, είτε ένα, είτε περισσότερα.
Δε συμφέρει. Με την ίδια λογική μπορώ να συμπεριλάβω σε υπο-παρολί 3 γεγονότα με απόδοση 1,19 ή τέσσερα με απόδοση 1,14 κ.ο.κ. Αλλά, στο δελτίο του παρολί τα σκέλη δηλώνονται μονά και ανεξάρτητα. Το πρόβλημα είναι ότι η τελική γκανιότα, μαζί με τα άλλα κύρια στοιχήματα, θα πάει στον ουρανό! Καλύτερα να μείνω με το μονό που έχει την ίδια απόδοση και μία γκανιότα. Επίσης, με κάθε προσθήκη νέου σκέλους τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να χαθεί το παρολί. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο δεν έχει έννοια να λέμε, "το έχασα παρά ένα!".
"Άποψή σου", μπορεί να μου πείτε. Δεκτό, αλλά πρόκειται για άποψη που τεκμηριώνεται μαθηματικά από τις πιθανότητες... Αν και είμαι υπέρ των μονών, πιστεύω ότι ένας άλλος λογικός τρόπος για να κόψει κάποιος στήλες σε συνδυαστικό παρολί, είναι να ταξινομήσει αυτές τις στήλες κατά φθίνουσα διάταξη πιθανότητας και να επιλέξει τελικά τις πρώτες k με τη μεγαλύτερη πιθανότητα. Άλλος μπορεί να κάνει το αντίθετο. Nα επιλέξει, δηλαδή, τις k στήλες με τη μεγαλύτερη απόδοση.
Κανένα σύστημα, δεν είναι κερδοφόρο, αν δεν είναι κερδοφόρο σε μονό παίξιμο.
Και εξηγώ: Ας υποθέσουμε ότι παίζω 1000 ματς απόδοσης 2,00, τότε αν μπορώ και πιάνω σταθερά 60% ς πούμε, το μέγιστο κέρδος θα το πάρω παίζοντας συστήματα.
Ισχύει όμως και το αντίστροφο: Αν ΔΕΝ μπορώ να κερδίσω σε μονό παίξιμο, παράδειγμα έχω 40% επιτυχίες, τότε τα συστήματα 5άδες, 6άδες κλπ, θα με αναγκάσουν να χάνω συνέχεια. Παίζοντας μονά εξασφαλίζω τη μίνιμουμ χασούρα.
